سروش ( 1322 ) سيّد جلال موسوى در سال 1322 هجرى شمسى در روستاى يحيىآباد قاقازان ، از توابع قزوين ، قدم به عرصهء حيات گذاشت . « 1 » موسوى دربارهء زندگى خود چنين مىگويد : « چيزى كه من به ياد دارم ، اين است كه من يك همزاد داشتم به نام فقر ، كه هنوز هم به من وفادار است . او از دوستان اجدادى ماست و هرگز نان را به نرخ روز نخورده و لحظه‌اى ما را ترك نكرده است . به مكتب رفتم و بعدها هم كمى « ضرب - ضربا - ضربوا » ياد گرفتم . » موسوى كه تخلّص « سروش » را براى شعر خود برگزيده ، امّا هيچ‌گاه در شعر از اين تخلّص استفاده نكرده است ، دربارهء شعر و شاعرى خود مىگويد : « غزل‌گرايم و سال‌هاست با زبان درگيرم . هيچ شاعرى را به اندازهء نيما دوست ندارم ، به خاطر كشاندن شعر اين مرز و بوم به طرف نوآورى و رهانيدن از تحجّر قرن‌ها ايستايى ؛ ليكن به شعر نيما اعتقاد ندارم و آن را نوعى هدر دادن وقت مىدانم و از هر شعرى كه بوى زمين بدهد متنفّرم و عاشورا را منبع الهام شعر آسمانى مىدانم ، اگرچه خودم دراين‌باره توفيق چندانى نداشته‌ام و اگر روزى به فرض محال بتوانم شعر عاشورايى خوب خوب بسرايم ، شعرهاى موجود را مثل دفعات قبل سربه‌نيست خواهم كرد . »

--> ( 1 ) - موسوى دربارهء تاريخ تولّد خود توضيح مىدهد و مىگويد : « پدرم در گوشهء يكى از كتاب‌ها چنين نوشته است : سحرگاه عيد قربان سال 1320 خداوند به ما پسرى عنايت فرمود كه نام او را سيّد جلال گذاشتيم . »